| Από τη ''Μαρία Νεφέλη'' : Πιάσε την αστραπή στο δρόμο σου, άνθρωπε· δώσε της διάρκεια· μπορείς! Από τη μυρωδιά του χόρτου, από την πύρα του ήλιου πάνω στον ασβέστη, από το ατέρμονο φιλί, να βγάλεις έναν αιώνα· με θόλο για την ομορφιά και την αντήχηση όπου σου φέρνουν οι άγγελοι μες στο πανέρι, τη δρόσο από τους κόπους σου, όλο φρούτα στρογγυλά και κόκκινα· τη στενοχώρια σου, γεμάτη πλήκτρα που χτυπούν μεταλλικά στον άνεμο ή σωλήνες ορθούς που τους φυσάς καθώς αρμόνιο και βλέπεις να συνάζονται τα δέντρα σου όλα, δάφνες και λεύκες, οι μικρές και μεγάλες Μαρίες που κανείς, πάρεξ εσύ, δεν άγγιξες· όλα μία στιγμή, όλα η μόνη σου αστραπή για πάντα. Η άμμος που έπαιξες όπως με τη ζωή σου, η Τύχη και τα στέφανα που άλλαξες με την παντοτινή σου άγνωστη, ο καιρός, ο ανίσχυρος εχθρός, αν έχεις κατορθώσει μια για πάντα, ολόισια, ν' ατενίσεις το φως! είναι η μία στιγμή, σθεναρή πάνω από τα βάραθρα. Μουσική: Κώστας Καπνίσης |
