| Bläck Fööss - Och, wat wor dat fröher schön doch en Colonia 1988 (von Willi Ostermann) Wie hätt doch köln sing eijenart verloore, wie war dat levve hee am rhing su nett hück es mer selver sich nit rääch em Klore, ovv mer ne Fimmel oder keinen hät. Dä fremde Krom, et es doch ze beduure, als ahle Kölsche schöddelt mer d'r Kopp, deit mer sich bloss de Dänz vun hück beluure, stüß einem jedes Mol de Heimat op. Och, wat wor dat fröher schön doch en Colonia wenn d'r Franz me'm Nies noh'm »Ahle Kohberg« gingk, wenn d'r Pitter Ärm en Ärm me'm Appolonia stillverjnööch o'm Heimwäch ahn ze Knutsche fingk. Met sechs mol zweiunzwanzig bare Penninge, dat wor d'r Wocheluhn vun nem Kommis, dä wood verdanz, mer fohlt sich wie de Künninge, de Zech bezahlten meischtendeils et Liss. Die Kavaliere leete mit sich handele, wann mer als Mädche Schleß un Kohldamp hatt, trok hä e Dösje met jebrannte Mandele, die wohte dann jelötsch, bes dat mer satt. Och, wat wor dat fröher schön doch en Colonia wenn d'r Franz me'm Nies noh'm »Ahle Kohberg« gingk, wenn d'r Pitter Ärm en Ärm me'm Appolonia stillverjnööch o'm Heimwäch ahn ze Knutsche fingk. |
